Matthew Deboysere – Portfolio

Ik moet me schamen… heel diep schamen. Terwijl ik me had voorgenomen om mijn blog op zijn minst tweewekelijks te updaten naar aanleiding van mijn stage in Cambridge, dateert mijn laatste entry van eind november… Tweewekelijks of viermaandelijks, wat maakt dat uit? Best veel. Het gaat om het niet naleven van je eigen wil, alsof je niet zelf je lichaam en hersenen bestuurt. Een klein wezentje die in je hoofd zit te roepen dat je iets anders moet doen en gaat zorgen dat je het leuk vindt. Waar gaat de wereld toch naartoe?

Morgen is het zover. Om 11:30 vertrekt in Brussel mijn trein naar London, alwaar ik achteraf snel door kan tjekkelen richting Cambridge. Die plaats is me ondertussen niet zo vreemd meer. Begin februari heb ik al de kans genomen om even mijn stageplaats en de omgeving te verkennen en het ziet er allemaal zeer aardig uit. Gisteren kreeg ik ook bevestiging van mijn “landlord”, zoals ze dat noemen. “Landlady” zou eigenlijk toepasselijker zijn, maar ach… In deze tijd van emancipatie en gelijke kansen schijnt de originele term ook te kunnen. Ik zal een appartement delen met twee andere studenten, een Italiaan en een Taiwanees. Hoe dat verloopt, weet ik nog niet, maar ik kijk er wel naar uit.

Ondertussen wordt mijn kamer hier in Oostende leger en leger. Omdat we op dit moment bezig zijn met een prijsvraagmarathon op Next-Games, stond de meer dan twintig vierkante meter boordevol dozen, kratten en pakketten. Gisteren heb ik uiteindelijk alles wat ik nog kon versturen naar de winnaars op de bus gedaan en alle andere prijzen in vijf dozen opgestuurd naar mijn opvolger. Ook mijn aquarium is weggehaald; mijn lieve visjes zwemmen nu lekker rond op vakantie op het appartement van mijn broer… hoop ik. Nu nog verder de kamer opruimen en tegelijkertijd mijn koffer pakken, want morgenochtend is het zover.

Houdoe! (Brabantse afscheidsvorm)